https://partisaan.nl partisaan Wed, 05 Jul 2023 14:11:12 +0000 https://partisaan.nl en https://partisaan.nl/Front-page Wed, 05 Jul 2023 14:11:08 +0000 partisaan https://partisaan.nl/Front-page WelkomDe Partisaan is een verzamelplek, een vergaarbak, een album van verhalen, essays, opinies en nog veel meer. Deze plek kent geen kaders en is zodoende een vrijgevochten plek. Lees en geef commentaar, of stuur wat in, dan zullen wij het plaatsen. Mail ons jou idee, verhaal, essay of wat dan ook naar info@partisaan.nl. Elk forum kent zijn poortwachters, maar wij hanteren geen strikte regels, dus voel je vrij wat in te sturen. https://partisaan.nl/Oscar-Willem-de-Brey Wed, 05 Jul 2023 14:11:09 +0000 partisaan https://partisaan.nl/Oscar-Willem-de-Brey Oscar Willem de Breyhet verhaal van een jonge verzetsstrijder Oscar de Brey was het 4e kind in een gezin van 2 dochters en 4 zonen. Een van zijn broers stierf jong en in 1939 overleed zijn vader. Oscar ging naar het Nederlands "Lyceum" in Den Haag en leefde het leven van een normale middelbare scholier. Hij speelde hockey, deed aan zeilen en werd in 1939 jeugdkampioen skiën van Nederland en was drummer in "The Dragons", de band van de Haagse Hockey en IJshockeyclub. <img width="881" height="1020" width_o="881" height_o="1020" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/69abd690c4a5a9c31e8aba94099d270fbf76af6eeaa1922c5fc6199f4b6bd9e6/Oscar-Willem-DE-BREY--aka-Oscar-DE-BOOY--aka-DE-BLANK----HS-9.206.6-complete-file_Page_18.jpg" data-mid="184255897" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/881/i/69abd690c4a5a9c31e8aba94099d270fbf76af6eeaa1922c5fc6199f4b6bd9e6/Oscar-Willem-DE-BREY--aka-Oscar-DE-BOOY--aka-DE-BLANK----HS-9.206.6-complete-file_Page_18.jpg" />Quisque vitae ornare tellus, scelerisque Phasellus laoreet vestibulum felisDe Duitse invasie in mei 1940 raakte hem diep. Door verschillende vreselijke ervaringen in de eerste maanden van de bezetting, groeide zijn haat tegen de Duitsers. In september van dat jaar ging Oscar naar de Technische Hogeschool in Delft (gelijk aan een universiteit in de VS) om werktuigbouwkunde te studeren, met de bedoeling zich later te specialiseren in vliegtuigontwerp. Hij woonde in een kamer in het studentenhuis aan de Stationsstraat en was lid van de studentenvereniging. Hij kwam echter niet ver met zijn studie, want in de herfst van dat jaar werd de school door de Duitsers gesloten vanwege een protest tegen het ontslag van de Joodse professoren op de school. In deze tijd kwam Oscar in contact met het "verzet" via zijn vrienden die in Delft en Den Haag woonden. Hij bleef in Delft maar ging af en toe logeren bij zijn moeder, zijn jongere zus en zijn broer in Den Haag. Hij en zijn vrienden hielpen enkele jonge mensen ontsnappen naar Engeland. Op 23 september 1941 vonden de Duitsers de plek waar ze uit ontsnapten in Katwijk en de volgende dag stond de Gestapo voor de deur van de familie de Brey. Oscar was zo slim om via de achtertuin te ontsnappen. De volgende twee maanden trok hij van de ene plek naar de andere. Uiteindelijk verliet Oscar op 29 november samen met een vriend Nederland om zich bij de Nederlandse strijdkrachten in Engeland te voegen. Het werd een reis vol ontberingen en mislukte pogingen om in het neutrale, onbezette Frankrijk te komen (een deel van Frankrijk dat de Duitsers nog niet hadden overgenomen). Na een tijd in de gevangenis in het beruchte Fort-de Chapoli, bracht hij tijd door in verschillende dwangarbeiderskampen. Pas in juli 1942 konden Oscar en zijn vriend, met een groep andere Nederlanders, Spanje bereiken (Spanje was een neutraal land in de Tweede Wereldoorlog). Op 28 juli slaagden ze erin om Bilbao, Spanje te verlaten en zeilden naar Curaçao (een eiland voor de noordelijke kust van Zuid-Amerika dat werd bewoond door de Nederlanders). Ze reisden als "Engelandvaarders". "Engelandvaarders" waren mannen die uit Nederland vluchtten in elk soort boot die ze konden vinden, over de Noordzee naar Engeland. Omdat hun taal niet te verstaan was, vertrouwden de opvarenden hen niet. <img width="4222" height="4033" width_o="4222" height_o="4033" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/31775917c1f69a44e9a601b5f1f62fdb0c2228f8b0c265bc358e9f49b8755202/record-image_.jpg" data-mid="184254630" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/31775917c1f69a44e9a601b5f1f62fdb0c2228f8b0c265bc358e9f49b8755202/record-image_.jpg" /> Passagierslijst van de Engelse tanker SS Saluta, Oscar de Breij is te zien op nummer 25. 7 september 1942. Op 6 september zeilden ze op een Engelse tanker van Curaçao naar Guelth, Ontario, Canada waar ze een militaire training kregen. Van daaruit reisden ze naar Engeland. Oscar raakte betrokken bij de Nederlandse Brigade in Engeland (Prinses Irene Brigade), maar dat was niet wat hij wilde. Hij koos voor de Inlichtingendienst bij de SOE/Plan Holland (SOE staat voor "Special Operations Executive"). Op 21 mei 1943 parachuteerden ze samen met Antoon Mink en Laurentius Punt op een vooraf afgesproken plek in Nederland. Ze werden verraden en onmiddellijk gearresteerd. Dit was de laatste keer dat de SOE mensen in Nederland dropte. Half april, na in Haaren en Assen in de gevangenis te hebben gezeten, werd Oscar naar een gevangenis in Rawicz, Polen gebracht. Daarna werd hij naar het concentratiekamp Mauthausen in Oostenrijk gestuurd. Hij kwam daar aan op 5 september. Twee dagen later werd hij, 22 jaar oud, geëxecuteerd. <img width="1264" height="904" width_o="1264" height_o="904" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/a62c4bb720a164b5df4e690702939cbfa15cc589858a0f44cd870f96a03d8de9/001-1.jpg" data-mid="184255280" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/a62c4bb720a164b5df4e690702939cbfa15cc589858a0f44cd870f96a03d8de9/001-1.jpg" /> Doodsakte van Oscar de Breij in Mauthausen. 7 septmeber 1944. Op 24 februari 1943, nadat hij naar Engeland was gegaan, werd Oscar onderscheiden met het Kruis van Verdienste. Op 4 augustus 1951 werd hem postuum de medaille van het Oorlogsherinneringskruis toegekend en op 2 mei 1953 het Bronzen Kruis. De naam van Oscar de Brey staat vermeld op de erelijst van degenen die hun leven hebben gegeven voor hun land. Zijn naam staat ook op één van de vijf borden op de begraafplaats in het Gelderse Loenen, waarop de namen staan van de "Engelandvaarders" die geen graf op de begraafplaats hebben. <img width="3551" height="2531" width_o="3551" height_o="2531" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/b8bbfc88a94738e073ec2b76d9c5d2ffc98867424baedcb97e6cd1b8b8bf9c80/NL-HaNA_2.19.255.01_20322A_0014.jpg" data-mid="184255569" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/b8bbfc88a94738e073ec2b76d9c5d2ffc98867424baedcb97e6cd1b8b8bf9c80/NL-HaNA_2.19.255.01_20322A_0014.jpg" /> Quisque vitae ornare tellus, scelerisque Phasellus laoreet vestibulum felis https://partisaan.nl/We-zijn-slechts-mensen Wed, 05 Jul 2023 14:11:10 +0000 partisaan https://partisaan.nl/We-zijn-slechts-mensen We zijn slechts menseneen kort essay <img width="833" height="1028" width_o="833" height_o="1028" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/26150bada89219f297a42c6d946fb5f9136adfe2e7a8de06fdd2b23bca990bb1/Dali-Hel-13.jpg" data-mid="185156579" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/833/i/26150bada89219f297a42c6d946fb5f9136adfe2e7a8de06fdd2b23bca990bb1/Dali-Hel-13.jpg" /> Salvador Dali: Hel 13, Het woud der zelfmoordenaars, houtgravure, 1963. Dali maakte in opdracht van de Italiaanse regering 101 aquarellen voor de 700ste verjaardag van Dante. In 1954 werden deze tentoongesteld in de Galleria Pallavicini in Rome. Er werden 3500 houtblokken gesneden voor de publicatie van het werk als gekleurde houtsneden. Deze publicatie telt 6 volumes uitgegeven in 1963 door Arti e Scienze Salani. Het drukwerk werd verzorgt door Stamperia Valdonega di Verona en de Maggnani gebroeders van Pescia. Alles onder directie van Maestro Raymond Jacquet. Dali's interpretatie van Dante's 13e Canto van de Hel zou eigenlijk iets huiveringwekkends moeten zijn. Het gaat hier namelijk om het 'woud der zelfmoordenaars', een daad die in de tijd van Dante hevig veroordeeld werd. Maar toch schuilt er iets moois in dit beeld van tot boom geworden mensen. Mensen die het 'bewuste' leven hebben opgegeven om als straf, in Dante's optiek, door Minos tot boom te geworden. Wanneer een ziel die aan zichzelf verging Zich wreed het eigen lichaam heeft ontnomen, Zendt rechter Minos haar naar deze kring. Dan valt zij ergens tussen deze bomen, Waar ook de slinger van het lot haar zond,En zal, als speltzaad, tot ontspruiting komen. Zij groeit van loot tot boom in deze grond, En als harpijen van haar blaren etenSchreeuwt zij het uit: haar wonde wordt een mond. Ook wij herkrijgen ooit ons aardse kleed enToch is er geen hier die dat kleed behoudt:Men heeft geen recht op wat men heeft versmeten. Wij slepen het naar dit ellendig woudWaar onze lijven worden opgehangen,Elk aan de boom waarin zijn ziel nog rouwt.1&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Je ziet in Dali's afbeelding de pijn van de bomen en de rouw van de mensen die zich niet kunnen verzoenen met hun tot hout geworden lot. Maar de vraag is of dit noodlot en dit beeld van de Hel zo afzichtelijk is zoals het in eerste instantie bedoeld is. Kan het juist niet iets moois zijn dat de mens tot boom kan geworden om de rust in de natuur te vinden die men niet in het bewustzijn kan vinden. Dat de pijn hem alleen maar ligt in de ontkenning van een lot wat eigenlijk heel krachtig is. Dat bij het verlaten van het bewustzijn wij één worden met de bomen. Een verlangen dat Hölderlin zo mooi uitdrukt in zijn gedicht 'de Eikebomen'. Uit de gaarden kom ik tot u, gij zonen van 't bergwoud! uit de gaarden, daar leeft de natuur geduldig en huislijk, voedend en zelf gevoed, met de vlijtige mensen tezamen.Gij echter, gij staat heerlijk gegord als een volk van titanenin dit tammer bestaan en behoort slechts uzelf en de hemel,die u groot heeft gebracht, en de aarde die u gebaard heeft. Geen van u allen is ooit ter schole gegaan bij de mensen en gij dringt u vrolijk en vrij uit uw krachtige wortels saam met elkander omhoog, en zo als een arend zijn buit grijpt, grijpt gij met machtige armen het ruim en tegen de wolken zijn uitdagend en groot gericht uw zonnige kruinen. Ieder van u is een wereld, -gelijk de sterren des hemels leeft gij, ieder een god, in vrije gemeenschap tezamen. Kon ik de knechtschap maar dulden, o nooit meer zou ik afgunstig zijn op dit woud, maar gaarne mij voegen in 't leven der mensen. Hield mij aan 't leven der mensen dit hart maar niet meer gebonden, dat van liefde niet aflaat, hoe graag zou ik met u hier wonen!2 Dit gedicht laat mooi zien dat wij 'slechts' mensen zijn; de bomen, het woud, de eerlijke kracht van de natuur verdwergt ons bestaan. Een bestaan wat in dienst zou moeten staan van de natuur in plaats van onszelf. Het beeld van Dali laat eerder zien dat wij als mensen ons niet kunnen verzoenen met het idee dat wij ook bomen kunnen zijn, dat de mens net zo goed een twijg als een blad kan zijn. Dat wij ons hullen in tragedie, verdoemenis, rouw en verdriet als we geconfronteerd worden met ons lot. Een lot dat geen betekenis heeft op het grotere geheel van ons universum. Zou het niet prachtig zijn om je energie te delen met het grotere geheel van het natuur, dat je tot boom geword en de balans in de natuur verstevigd. Ons bestaan is absurd, maar de sleutel tot een zinvol bestaan ligt hem juist in de acceptatie van ons lot. De volgende frasen uit de 13e Canto van de Hel laten goed zien dat we ons zo verheven voelen boven de natuur; dat zodra we zelf een struik of een boom zijn, ons hullen in tragedie en melij als ons een dunne tak wordt ontnomen. Toen zei mijn gids: 'Bezie dit kreupelhout, En breek een twijg van een van deze bomen; Want dat doorbreekt de waan waarop je bouwt.' Ik stak mijn hand uit om er bij te komen En brak een dunne tak af van de boom.De stomp riep uit: 'Waarom mij dit ontnomen?' Bloed welde op, daarmee een woordenstroom: 'Waarom probeert u mijn bestaan te fnuiken? Kent u geen medelij? Hebt u geen schroom? Wij waren mensen en nu zijn wij struiken. Hardvochtige! Zo wreed zou u uw hand Tegen een slangenziel niet eens gebruiken.'3&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Als de boom niet spreekt dan wordt ons gemoed niet geschaad. De natuur is onze meester, en ons bestaan krijgt veel meer zin als we beseffen dat we deel uitmaken van de geweldige natuur om ons heen. Zoals Empedokles zich in de Etna wil storten om zich opnieuw met de natuur te verzoenen. Aan mensen is het groot genotgegeven, dat zij zichzelf verjongen.En uit de zuiverende dood die zijzelf op het juiste ogenblik kiezen,staan als Achilles uit de Styx volkeren op.O schenk jezelf aan de natuur, voor ze jullie neemt!-Zo lang al verlangen jullie naar iets buitengewoons,en als uit een ziekelijk lijf verlangt de geest van Agrigente het oude spoor te verlaten.4 Empedokles is zich bewust van zijn verantwoordelijkheid, die hij nauwelijks aankan; dat wij als mensen ons nederig moeten opstellen tegenover de natuur en ons niet moeten verheffen boven haar met als gevolg dat we haar uitbuiten en schenden. Empedokles gelooft hier in een vorm van reincarnatie waarbij je jezelf kunt vernieuwen door je leven te beëindigen. Dit is in ons huidige denken natuurlijk een absurd idee, al heeft Camus in zijn essay over het absurde 'De Mythe van Sisyphus' hier wel een mooi licht op geworpen. De vraag is of we ons beeld van het absurde niet juist kunnen omdraaien. Dat we de 13e Canto van de Hel en Dali's verbeelding hiervan juist als iets moois en positiefs kunnen aanschouwen in plaats van de verdoemenis in de Hel. Camus legt in zijn korte essay deze omwenteling5 van perceptie goed bloot. Dat wij Sisyphus juist moeten zien als een gelukkig mens, hij maakt en accepteert zijn lot. Nu is mijn uitgangspunt niet dat we ons met de gehele mensheid in de Etna moeten storten. Het gaat mij erom om anders te kijken naar de dingen om ons heen en ons vooral nederig op te stellen tegenover de natuur, maar ook onze medemens. In het woud der zelfmoordenaars schuilt de kracht van erkenning en acceptatie. Zou het niet prachtig zijn om een boom te worden en je als Sisyphus een gelukkig wezen te beschouwen die zich neerlegt bij zijn lot en ook zijn rol binnen het grotere geheel van het Universum, we zijn slechts mensen. Voel maar eens je nederigheid als je tussen al het prachtigs van de natuur staat de volgende keer als je een bos betreedt. Bij mijn zo vreemde wortels wil ik zweren Dat ik altijd trouw gebleven ben aan Mijn meester, die het waard was om te eren.6 Dit essay is in het tijdschrift Robida gepubliceerd. 1&nbsp;Dante Alighieri: De goddelijke Komedie, vertaling Ike Cialona en Peter Verstegen, Athenaeum, 8e druk, 2019, pagina 78 v. 94-108. 2&nbsp;Friedrich Hölderlin: Gedichten, vertaling Ad den Besten, Athenaeum, 3e druk, 2011, 'De Eikebomen', pagina 9. 3&nbsp;Dante Alighieri: De goddelijke Komedie, vertaling Ike Cialona en Peter Verstegen, Athenaeum, 8e druk, 2019, pagina 76 v.28-39. 4&nbsp;Friedrich Hölderlin: De dood van Empedokles, vertaling Bart Philipsen, Theater Zuidpool &amp; Poëziecentrum Gent, 2014, pagina 151. 5&nbsp;Albert Camus: De mythe van Sisyphus, vertaling Hannie Vermeer-Pardoen, IJzer, 2e druk, 2019, pagina 167-173. 6&nbsp;Dante Alighieri: De goddelijke Komedie, vertaling Ike Cialona en Peter Verstegen, Athenaeum, 8e druk, 2019, pagina 77 v.73-75. https://partisaan.nl/Onderhuids Wed, 05 Jul 2023 14:11:10 +0000 partisaan https://partisaan.nl/Onderhuids Onderhuidseen kort essay <img width="420" height="640" width_o="420" height_o="640" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/4eb99f5aa6cd5d78555d9486d91130b5e03244460cad44a5f811b0ec69356f6f/Under-the-skin.jpg" data-mid="185163774" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/420/i/4eb99f5aa6cd5d78555d9486d91130b5e03244460cad44a5f811b0ec69356f6f/Under-the-skin.jpg" /> Quisque vitae ornare tellus, scelerisque Phasellus laoreet vestibulum felis Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Donec a lacus et felis porttitor tempus ac sed eros. Nam dictum finibus nulla vel egestas. Quisque luctus, neque ac dapibus iaculis, magna eros faucibus nibh, a vehicula libero leo id justo. Donec non nisl nibh. Proin elementum vitae ipsum quis posuere. Morbi lacinia ut metus eget finibus. Aliquam eu iaculis nunc, porttitor convallis lacus. Etiam vitae felis id lorem vulputate pellentesque. Nullam at malesuada orci, vel tincidunt est. Vivamus malesuada tortor vel sapien bibendum porta. <img width="961" height="640" width_o="961" height_o="640" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/d5b7fb14553ec76f3ecb3d6b53db6158491fd552235f5b8508e902389e844381/Under-the-skin-4.jpg" data-mid="185164131" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/961/i/d5b7fb14553ec76f3ecb3d6b53db6158491fd552235f5b8508e902389e844381/Under-the-skin-4.jpg" /> Quisque vitae ornare tellus, scelerisque Phasellus laoreet vestibulum felis Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Donec a lacus et felis porttitor tempus ac sed eros. Nam dictum finibus nulla vel egestas. Quisque luctus, neque ac dapibus iaculis, magna eros faucibus nibh, a vehicula libero leo id justo. Donec non nisl nibh. Proin elementum vitae ipsum quis posuere. Morbi lacinia ut metus eget finibus. Aliquam eu iaculis nunc, porttitor convallis lacus. Etiam vitae felis id lorem vulputate pellentesque. Nullam at malesuada orci, vel tincidunt est. Vivamus malesuada tortor vel sapien bibendum porta. <img width="1136" height="638" width_o="1136" height_o="638" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/aeadddec0b48bc808e988f49149a5e5a6db8af904ea2ebdc9708ead24806241d/Under-the-skin-6.jpg" data-mid="185164711" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/aeadddec0b48bc808e988f49149a5e5a6db8af904ea2ebdc9708ead24806241d/Under-the-skin-6.jpg" /> Quisque vitae ornare tellus, scelerisque Phasellus laoreet vestibulum felis Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Donec a lacus et felis porttitor tempus ac sed eros. Nam dictum finibus nulla vel egestas. Quisque luctus, neque ac dapibus iaculis, magna eros faucibus nibh, a vehicula libero leo id justo. Donec non nisl nibh. Proin elementum vitae ipsum quis posuere. Morbi lacinia ut metus eget finibus. Aliquam eu iaculis nunc, porttitor convallis lacus. Etiam vitae felis id lorem vulputate pellentesque. Nullam at malesuada orci, vel tincidunt est. Vivamus malesuada tortor vel sapien bibendum porta. <img width="960" height="640" width_o="960" height_o="640" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/855d71e94780ffd1797fdea5bf9f332c46f319e8c132333dcec9d5b03d738b89/Under-the-skin-2.jpg" data-mid="185164132" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/960/i/855d71e94780ffd1797fdea5bf9f332c46f319e8c132333dcec9d5b03d738b89/Under-the-skin-2.jpg" /> Quisque vitae ornare tellus, scelerisque Phasellus laoreet vestibulum felis Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Donec a lacus et felis porttitor tempus ac sed eros. Nam dictum finibus nulla vel egestas. Quisque luctus, neque ac dapibus iaculis, magna eros faucibus nibh, a vehicula libero leo id justo. Donec non nisl nibh. Proin elementum vitae ipsum quis posuere. Morbi lacinia ut metus eget finibus. Aliquam eu iaculis nunc, porttitor convallis lacus. Etiam vitae felis id lorem vulputate pellentesque. Nullam at malesuada orci, vel tincidunt est. Vivamus malesuada tortor vel sapien bibendum porta. <img width="551" height="760" width_o="551" height_o="760" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/b26ed52bcc4cc2176274c83df566c145ee2988a94f8570c2ecee91eb6ea3d82d/Under-the-skin_21.jpg" data-mid="185478296" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/551/i/b26ed52bcc4cc2176274c83df566c145ee2988a94f8570c2ecee91eb6ea3d82d/Under-the-skin_21.jpg" /> https://partisaan.nl/Politieke-de-politeia Wed, 05 Jul 2023 14:11:11 +0000 partisaan https://partisaan.nl/Politieke-de-politeia Politiek[poliˈtik] Politiek, de politeia, het burgerlijk bestaan in de samenleving. Het is een ingewikkeld onderwerp. Sommigen houden zich er dag en nacht mee bezig en andere interesseert het helemaal niets.De meesten zullen het wel eens hebben meegemaakt. Je bent overdag bezig op je werk, zit thuis achter de televisie of krijgt een pushbericht op je telefoon. Ineens is daar dat éne bericht. “Crisisoverleg over asiel en migratie, val kabinet niet uitgesloten”. Een bericht dat op de avond van woensdag 5 juli ’23 de kop voert op NOS.nl. Ik neem hier iets willekeurigs, iedere dag komt er wel een nieuwe ‘headliner’ voorbij waar we ons allemaal druk om moeten maken. Je leest het bericht, vormt er een mening over. Meestal gaat dit al heel snel. Binnen een fractie van een seconde, voordat je de zin misschien al hebt afgelezen krijgt het een plek in een hokje. Een hokje dat is gevormd door eigen meningen, vooroordelen en voorkeuren. En dit is, in tegenstelling tot wat velen misschien zeggen, helemaal niet erg. Sterker nog, iedereen doet het. Het is niet meer dan menselijk om informatie die je voor je krijgt te ordenen en een plaats te geven in de wonderbaarlijke biologische informatieverwerker die het brein is. Aldus, het ‘Crisisoverleg’. Dit bericht past bij mij ook in een hokje. Een hokje dat de laatste tijd een beetje vol is geraakt. Crises na crises, probleem na probleem, er lijkt soms wel geen einde aan te komen. Wat moeten we hier nu weer van vinden? Hopen dat het kabinet valt? Het lijkt mij een aangename gedachte.&nbsp; Een einde aan het inmiddels al lang verrotte kabinet Rutte IV. Een regering met aan het roer de voor vele infameuze (een anglicisme, ja) premier Mark Rutte. Onder wiens ‘leiderschap’ de verzorgingsstaat is uitgekleed en geprivatiseerd, onder wiens leiderschap woningen onbetaalbaar zijn geworden, onder wiens leiderschap het grootkapitaal hoogtij viert, en onder wiens leiderschap het plastic frietbakje per 1 juli dit jaar verboden is geworden. Het is tijd dat hij vertrekt. Ministers komen er niet uit, Kabinet valt over migratie, het einde van Rutte IV Alsmaar crises oplossen, alsmaar overleggen, de zoveelste motie van wantrouwen, alsmaar blijven doorregeren. Iedere keer opnieuw, bij ieder intern probleem dat zich voordoet, toch maar weer hopen op dat ene verlossende bericht: Ministers komen er niet uit, Kabinet valt over migratie, het einde van Rutte IV. Dan is het tijd voor onze burgerplicht. Stemmen, stemmen, stemmen. Er lijkt een nieuwe wind te waaien, het moment van verandering is daar. De grenzen gaan volledig dicht, er komt geen vreemdeling meer binnen. Een einde aan de opgelegde verduurzaming door de klimaatdrammers, er mogen weer huizen gebouwd worden, het land gaat van het slot! Of, de grenzen gaan volledig open, iedereen die hulp nodig heeft is welkom. De lucht wordt frisser, de huizen duurzamer, energie hernieuwbaar. Nederland blijft bewoonbaar, voor ons en voor de toekomstige generaties. Het is maar net welke variant van verandering je voorkeur geniet. Enfin, de tijd van verandering is eindelijk daar. Na regen komt zonneschijn! De spin in het web, een vis in het water, een berggeit op een berg, Mark Rutte als premier.De wind zwakt af en gaat langzaam weer liggen. De stemmen zijn geteld en de verkiezingsresultaten zijn inmiddels binnen. Daar ging Rutte I, daar kwam Rutte II. Daar ging Rutte II, daar kwam Rutte III. Daar ging Rutte III en kwam Rutte IV. Daar ging Rutte IV en daar kwam…... Bij de voorgaande verkiezingen luidde het devies: Ik geef een nier voor geen Rutte IV. Wat wordt het straks: Mijn lijf voor geen Rutte V?&nbsp; De spin in het web, een vis in het water, een berggeit op een berg, Mark Rutte als premier. Waarom veranderd er nou nooit eens wat? Het land blijft op slot, geld maakt meer geld, woningen worden schaarser, klimaatdoelen worden vooruitgeschoven, vluchtelingen blijven in tentjes liggen en de carrousel blijft vrolijk voortdraaien. Dit is mijn hokje, het hokje waarin dit nieuwsbericht wordt geplaatst. Het is een gefrustreerd hokje, een wanhopig hokje, een hokje dat een beetje moe is van het alsmaar teleurstellende nieuws.Politiek, de politeia, het burgerlijk bestaan in de samenleving. Het is een ingewikkeld onderwerp. Mij houdt het dag en nacht bezig. Liever interesseert het mij helemaal niets. https://partisaan.nl/De-boekenweggeefkast Wed, 05 Jul 2023 14:11:11 +0000 partisaan https://partisaan.nl/De-boekenweggeefkast De boekenweggeefkast Boeken, voor sommige mensen geliefde gebruiksobjecten, vormen van toegepaste kunst, portalen naar andere werelden. Voor anderen, bundels papier met letters, soms moeilijk te ontcijferen, vooral saai. Ze zijn ze liever kwijt dan rijk.Binnen de KB: Nationale Bibliotheek staat op de derde verdieping, verstopt tussen de vergaderzalen en kantoren van productowners, marketeers, scrum masters en HR managers, een boekenkast. Een kleine boekenkast met daarin drie planken, vaak niet eens volledig gevuld, vol met afgedankte gebonden bundels van papier. Het is de weggeefkast. Vandaag liep ik langs deze weggeefkast en tot mijn verbazing stonden daarin een prachtig exemplaar van 10.000 Jaar Geschiedenis der Nederlanden. Een oranje band van quarto formaat met vergeelde pagina’s en een koffievlek op de snede, vierhonderdenvijfendertig pagina’s dik. Prachtig mooi. Waarom staat een bijzonder exemplaar als dit in deze kast? Ik laat mij deze vraag niet twee keer stellen. Het boek ligt inmiddels thuis, tussen de rest van de verzamelde afdankertjes, geveilde banden, exclusieve uitgave, geïmporteerde edities en goedkope paperbacks. Precies waar het thuishoort. &nbsp; Stuk voor stuk elitaire en waarschijnlijk onjuiste snobistische verklaringen. Wat maakt het nu dat de één het boek uit de kast wil pakken, terwijl de ander er straal aan voorbij zou lopen? Is het desinteresse, een minachting voor het geschreven woord, onbegrip voor het werk dat er achter iedere pagina schuilgaat, onwetendheid? Stuk voor stuk elitaire en waarschijnlijk onjuiste snobistische verklaringen. Eerlijk gezegd, geen idee. Laten we de verschillende verklaringen samen eens verder gaan ontleden. Desinteresse. Een gebrek aan belangstelling, ongeïnteresseerdheid, onverschilligheid. Geen fuck geven. Misschien wel de meest logische verklaring van allen om voorbij een boekenweggeefkast te lopen. Het is toch niet mogelijk om overal geïnteresseerd in te zijn? Je kunt toch niet verwachten, om even het voorbeeld van 10.000 jaar Geschiedenis te gebruiken; dat iemand diep in de nacht op een donderdagavond wakker ligt, zich afvragend wie nu die eerste man of vrouw was die voet zette op de toen nog niet bestaande Nederlandse bodem? Het is ergens wel begrijpelijk. Soms heb je gewoon belangrijkere dingen te doen. Minachting voor het geschreven woord. Een hekel hebben aan boeken, lezen is stom en vooral de bezigheid van saaie mensen. Waarom zou je überhaupt nog schrijven, ChatGPT kan toch alles net zo goed? Je probeert je in te leven in dit gedachtegoed. Het blijkt toch lastiger dan in het eerste opzicht lijkt. Ik heb weinig woorden over voor mensen met een minachting voor het geschreven woord. Ik ga er dan ook maar een miniem aantal aan besteden: naar mijns inziens komt dit standpunt toch veelal voort uit onwetendheid. Onwetendheid is niemands schuld. Maar toch...... Toch verdienen mensen blaam. Onwetendheid, onkunde, de afwezigheid van kennis met betrekking tot een onderwerp. Nu dit, dit is een volkomen begrijpelijke en sympathieke legitimering voor het nemen van grote en snelle stappen langs de boekenweggeefkast. Onwetendheid is niemands schuld. Maar toch...... Toch verdienen mensen blaam. Natuurlijk niet de onwetenden, wat heeft het nu voor zin om iemand te straffen voor een misdadigheid waarvan hij niet eens weet dat hij deze heeft gepleegd? Nee, juist iedereen daaromheen verdient blaam. Want aan deze persoon is het volgende nog niet duidelijk uitgelegd. Voordat het geschreven woord werd uitgevonden werd kennis oraal overgedragen, van generatie op generatie. Ik hoef menig lezer niet te vertellen hoe moeilijk het is om gehoorde kennis, zonder dat deze vertroebelt, succesvol over te dragen aan een ander. Laat staan als hier meerdere jaren of decennia overheen gaan. Nee, het geschreven woord heeft de wereld veranderd. Van Spijkerschrift en Hiëroglief tot Linear B en het Alfabetisch Schrift. Allen hebben zij het mogelijk gemaakt om kennis op een systematische en accurate wijze over te brengen over een tijdsbestek van meerdere duizenden jaren. Het geschreven woord is het fundament waar onze samenleving op is gebouwd. Zonder de kennis van onze voorouders zouden we nergens zijn. He-le-maal nergens. het geschreven woord is kennis. En kennis is macht. En nu kun je denken, boeiend, het zal allemaal wel. Ik blijf lekker langs die boekenweggeefkast lopen. Maar helaas voor jou, lieve lezer die dit misschien denkt: het geschreven woord is kennis. En kennis is macht. En als jij niet over deze macht beschikt, hier niet geïnteresseerd in bent, of hier zelfs minachting voor hebt, dan maak je het erg moeilijk voor jezelf. Want van jou lieve lezer, is het gemakkelijk om misbruik te maken. En de mensen die macht hebben, die begrijpen dit maar al te goed. Enfin, heerlijk snobistisch allemaal weer. Boeken zijn interessant. Ga wat lezen. En het allerbelangrijkst: sta eens een keertje stil voor die boekenweggeefkast.Boeken, ik ben ze liever rijk dan kwijt. https://partisaan.nl/Heracleum-Persicum Wed, 05 Jul 2023 14:11:11 +0000 partisaan https://partisaan.nl/Heracleum-Persicum Heracleum Persicumthe Forbidden Garden of Europe Voor de 17e editie van de architectuur Biënnale in Venetië in 2021 heb ik samen met Studio Wild een project met de titel ‘De verboden tuin van Europa’ gemaakt. Hierbij was het uitgangspunt een vanuit de Europese Unie opgestelde lijst van ‘invasieve uitheemse plantensoorten’. Deze planten staan op deze lijst vanwege hun etnische en biologische karakteristieken en de bedreiging die zij vormen voor inheemse plantensoorten. Volgens de Europese wetgevingshandeling van 2016 gaat het om 35 invasieve plantensoorten die van Europees grondgebied verbannen en uitgeroeid moeten worden. Voor een aantal van deze planten heb ik een verhaal geschreven met het idee om deze uitheemse invasieve soorten een podium te geven. Hieronder vind je het verhaal van de Heracleum Persicum ofwel de Perzische berenklauw. (in het engels) dQuisque vitae ornare tellus, scelerisque Phasellus laoreet vestibulum felis “Hello, I am Heracleum Persicum, I come from a strong mountain family and am used to extreme weather conditions. My family is tall and robust and we are admired for our wealthy beauty. My ancestors come from the Alborz region in the North of Iran, but we were taken to Norway through England about 180 years ago. Our beauty is one of the main reasons we were taken all the way from Iran to England. Looking at old photographs from the 20th century we can be seen all around Norway confined in our garden communities. But since no one really cared about our destiny we started to become more independent and were able to move out of the confinement of these designated communities. As a result, we have spread to Sweden, Finland and several other countries in Europe. Due to our peculiar appearance we have been given numerous names around the different regions in Scandinavia, like Stormtræ ‘storm tree’ or Rottefrø ‘rat seed’ or Høyrakel ‘long being’ or Orakleum ‘oracle’ and many others of which Tromsøpalme, “the palm of Tromsø” is the most commonly used and has since became our official name in Norway.<img width="1158" height="1327" width_o="1158" height_o="1327" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/5c3c7b41f94889337b3ce14286d6694c242a23d1737e98739d4c165a3e3f373d/Persian-Hogweed-Heracleum-persicum-sketchbook-study-page.jpg" data-mid="185534187" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/5c3c7b41f94889337b3ce14286d6694c242a23d1737e98739d4c165a3e3f373d/Persian-Hogweed-Heracleum-persicum-sketchbook-study-page.jpg" /> Persian Hogweed Heracleum persicum sketchbook study. By Lizzie Harper. Since we have moved far away from the garden communities we were first put into we have become a regular sight between native Scandinavians. We have become part of Norwegian folklore tradition and are a favorite motive among photographers, jewelers and local artists. One of my family members is even portrayed in a large sculpture at the Nordnorsk Kunstmuseum. And since we grow so large, kids tend to play with us, we can make the perfect spot for a hide-out, or building huts, I have many nice recollections with children amazed at my size and imagining me and my brothers and sisters as a fairytale forest to play in. We adorn the memories of children and the folklore of Norway, we are the inspiration for photographers and were brought here on the notion of our beauty. But the sad reality is that ever since we have become more numerous in European society and have gotten out of our ‘garden communities’ as exotic guests, we have become nuisances, a pest to be dealt with. I have heard many stories of the eradication of my family, not proving any function, unlike my brothers and sisters in Iran, who are called Golpar and are used for their medicinal importance, their spices and making pickles. As much as we were brought here for our beauty, we are now degraded into a minority to be dealt with, exterminated without further ado. As long as we don’t bother too much with native society and stay an exotic in small numbers we don’t pose a threat, but as soon as our numbers grow and we are seen more often in the European landscape it becomes clear we are different and we have to be eradicated. To be a visitor or an exotic artifact means something very different then to become part of a society. It is a hard lesson for my family that, in order to be part of a different society, we have to become identical, but we can’t, since we are physically and biologically different from our European counterparts. We still are the same family, as we are all on this pale blue dot we call Earth. I wish I could live together with the others and not be judged for my appearance and be accepted for who I am as a present entity, with my downfalls and differences. But sadly, my present verdict is that I will never be the same, so eradication and banishment of my existence are on the doorstep. Especially since the instigation of the list of European Invasive Alien Species of Union concern in 2016, my family, together with others can be lawfully eradicated and banned from Europe just because we are different. How will we live together?” https://partisaan.nl/A-boy-named-Sue Wed, 05 Jul 2023 14:11:12 +0000 partisaan https://partisaan.nl/A-boy-named-Sue ‘A boy named Sue’het ultieme korte verhaal ‘A boy named Sue’ is het verhaal van een jongen die door zijn vader als driejarige is achtergelaten met de naam Sue en een gitaar. Het gaat om de wraak die de jongeman wil nemen op zijn vader vanwege het feit dat hij zijn leven door heeft moet staan met een meisjesnaam met alle ontberingen van dien. Het is een gedicht van Shel Silverstein dat bekend is gemaakt door Johnny Cash tijdens een live opname in San Quentin State Prison op 24 februari 1969. Dit gedicht is op dezelfde dag op een stukje papier aan Johnny Cash gegeven waarna hij het live heeft geïmproviseerd, waarbij het publiek het tot zijn verbazing geweldig vond. Het zou Johnny Cash zijn grootste hit worden. Het mooie aan het gedicht is dat het een biografie in een notendop is. Het verteld over opgroeien, opvoeden, wraak, verzoening, onmacht, loslaten en dat alles door een jongen een meisjesnaam te geven. <img width="599" height="595" width_o="599" height_o="595" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/a3405a1dcafc882f64ceae265e573874fd1e3616ba4df87f37acaf67ec6da784/johnny_cash-a_boy_named_sue_s_2.png" data-mid="185938229" border="0" src="https://freight.cargo.site/w/599/i/a3405a1dcafc882f64ceae265e573874fd1e3616ba4df87f37acaf67ec6da784/johnny_cash-a_boy_named_sue_s_2.png" /> De cover van de Nederlandse editie van de single Columbia Records Your browser does not support the audio element.De live-opname van Johnny Cash zijn optreden in San Quentin State Prison op 24 februari 1969 Well, my daddy left home when I was three,and he didn't leave much to Ma and me,just this old guitar and a bottle of booze.Now I don't blame him because he run and hid,but the meanest thing that he ever did wasbefore he left he went and named me Sue.Well, he must have thought it was quite a joke,and it got lots of laughs from a lot of folks,it seems I had to fight my whole life through.Some gal would giggle and I'd get redand some guy would laugh and I'd bust his head,I tell you, life ain't easy for a boy named Sue.Well, I grew up quick and I grew up mean.My fist got hard and my wits got keen.Roamed from town to town to hide my shame,but I made me a vow to the moon and the stars,I'd search the honky tonks and bars and killthat man that gave me that awful name.But it was Gatlinburg in mid July and I hadjust hit town and my throat was dry.I'd thought i'd stop and have myself a brew.At an old saloon in a street of mudand at a table dealing stud sat the dirty,mangy dog that named me Sue.Well, I knew that snake was my own sweet dadfrom a worn-out picture that my mother hadand I knew the scar on his cheek and his evil eye.He was big and bent and gray and oldand I looked at him and my blood ran cold,and I said, "My name is Sue. How do you do?Now you're gonna die." Yeah, that's what I told him.Well, I hit him right between the eyes and he went downbut to my surprise he came up with a knifeand cut off a piece of my ear. But I busted a chairright across his teeth. And we crashed throughthe wall and into the street kicking and a-gougingin the mud and the blood and the beer.I tell you I've fought tougher men but I really can't remember when.He kicked like a mule and bit like a crocodile.I heard him laughin' and then I heard him cussin',he went for his gun and I pulled mine first.He stood there looking at me and I saw him smile.And he said, "Son, this world is rough and ifa man's gonna make it, he's gotta be toughand I knew I wouldn't be there to help you along.So I gave you that name and I said 'Goodbye'.I knew you'd have to get tough or die. And it'sthat name that helped to make you strong."Yeah, he said, "Now you have just fought onehelluva fight, and I know you hate me and you'vegot the right to kill me now and I wouldn't blame youif you do. But you ought to thank mebefore I die for the gravel in your guts and the spitin your eye because I'm the nut that named you Sue."Yeah, what could I do? What could I do?I got all choked up and I threw down my gun,called him pa and he called me a son,and I came away with a different point of viewand I think about him now and then.Every time I tried, every time I win and if Iever have a son I think I am gonna name himBill or George - anything but Sue.Het gedicht&nbsp; ‘A boy named Sue’ door Shel Silverstein https://partisaan.nl/Hadjememaar Wed, 05 Jul 2023 14:11:12 +0000 partisaan https://partisaan.nl/Hadjememaar Hadjememaar Het anarchisme van de jaren twintig<img width="1623" height="1074" width_o="1623" height_o="1074" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/65d848237e517a1563dde6e39bdffeed2f6bbc36bdced48b5ed4dc002f531649/Hadjememaar.jpg" data-mid="186672838" border="0" data-scale="92" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/65d848237e517a1563dde6e39bdffeed2f6bbc36bdced48b5ed4dc002f531649/Hadjememaar.jpg" />Stembiljet voor de Gemeente Amsterdam 1921&nbsp; Bron: Stadsarchief Amsterdam In maart 1921 vond er een opmerkelijk tafereel plaats in de straten van Amsterdam. Een pamflet met de tekst 'hadden jullie me maar!' werd verspreid naar aanleiding van de aankomende gemeenteraadsverkiezingen. Op de voorkant stond een afbeelding van de vrolijke zwerver Cornelis de Gelder, beter bekend als 'hadjememaar'. Cornelis de Gelder, geboren op 22 november 1856 te Amsterdam, werd na het verliezen van zijn twee echtgenotes alleen achtergelaten met de zorg over zijn vijf kinderen. De lasten werden hem te zwaar, waardoor hij al snel zijn toevlucht zocht in de drank en het Rembrandtplein als zijn nieuwe thuis verkoos. Het pamflet voor de Amsterdamse gemeenteraadsverkiezingen had een dubbelzinnige boodschap. Enerzijds riep het mensen op om te stemmen, maar tegelijkertijd bekritiseerde het het democratische bestel. Bij de uiteindelijke verkiezingen kreeg Cornelis de Gelder ongeveer 14.000 stemmen, genoeg om een plekje te verwerven in het Amsterdamse gemeentebestuur. Voor de verkiezingen was Cornelis de Gelder al een bekend gezicht voor de vele inwoners uit de hoofdstad. Zijn naamsbekendheid zal hem niet tegengewerkt hebben tijdens de stemronde. <img width="3977" height="4476" width_o="3977" height_o="4476" data-src="https://freight.cargo.site/t/original/i/fee18fefb4cf9c6e09fbbe347b4745913d4a867dffa91217703a6aec08f04e47/Hadjememaar-2.jpg" data-mid="186678375" border="0" data-scale="68" src="https://freight.cargo.site/w/1000/i/fee18fefb4cf9c6e09fbbe347b4745913d4a867dffa91217703a6aec08f04e47/Hadjememaar-2.jpg" /> Een terras aan het Rembrandtplein met de bekende Amsterdamse straatfiguur Cornelis de Gelder alias "Had je me maar", 1920 ca. Bron: Stadsarchief AmsterdamHet was geen toeval dat juist in 1921 een dakloze voor de Amsterdamse gemeenteraad werd verkozen. In diezelfde maart 1921 werd de Rapaille Partij opgericht in het Amsterdamse café 'de Uilenkelder'. In dit cafe kwamen verschillende groepen dadaïsten, anarchisten en andere alternatieve bewegingen regelmatig bijeen. De partij werd hier opgericht onder leiding van Erich Wichmann, een gepassioneerde kunstenaar, anti-parlementariër en latere fascist, en Gerhard Rijnders, een anarchist. De partij verwierf bekendheid, niet vanwege standpunten als: gratis bier voor alle inwoners van Amsterdam, vrij jagen in het Vondelpark, of het vervangen van urinoirs door bomen, maar voornamelijk vanwege hun verzet tegen het huidige democratische systeem. Vanuit hun anarchistische overtuigingen besloten Erich Wichmann en Gerhard Rijnders om de dakloze De Gelder als lijsttrekker kandidaat te stellen. De jaren twintig waren een periode waarin het Nederlandse anarchisme hoogtijdagen vierde. Het blad 'De Vrije Socialist', dat in 1898 verscheen, markeerde het begin van de anarchistische beweging in Nederland, welke door de jaren heen alleenmaar meer volgers aan zich wist te binden. Het anarchisme had lang geen georganiseerde structuur en verzette zich tegen het vormen van partijen of gezamenlijke bewegingen. Het was sterk antimilitaristisch en verafschuwde iedere vorm van geweld. Het kandidaatschap van De Gelder voor de Amsterdamse Gemeenteraad was bedoeld als protest tegen de nationale stemplicht die in 1917 was ingevoerd. In anarchistische kringen werd de stemplicht veelal gezien als een middel tot slaafse gehoorzaamheid. Een middel dat tevens tot brede apathie in de samenleving zou leiden. Hoewel Cornelis de Gelder na de verkiezingen één zetels kreeg toegewezen, kon hij deze helaas nooit innemen. Kort na de verkiezingen werd hij namelijk gearresteerd wegens openbare dronkenschap en naar een inrichting gestuurd. Na de verkiezingen van 1921 probeerden andere anarchistische groepen het 'succes' van Hadjememaar te evenaren, maar de hoogtijdagen van de Rapaille Partij waren inmiddels al voorbij. Na zijn terugkeer uit de inrichting was Cornelis de Gelder een veranderd man. Hij was niet langer afhankelijk van drank en kon in zijn eigen levensonderhoud voorzien door prentbriefkaarten te maken en te verkopen. Zijn wederkeren tot de maatschappij kwam echter tot een kortstondig tragisch einde. Cornelis de Gelder overleed op 1 december 1931 na een ongelukkige aanrijding met een auto bij het Leidse Bosje. De belangrijkste erfenis van dit bijzondere tafereel uit de jaren twintig is misschien wel het begrip 'hadjememaar' zelf. Het wordt vandaag de dag nog&nbsp; gebruikt in het politieke discours om anti-establishment kandidaten met weinig politieke ervaring te duiden. - Hofland, H.J.A., Jagen in het Vondelpark (2002, 1 februari) in Trouw. &nbsp; &nbsp; &nbsp; - Velden, S. Van Der., Van SDB Tot SP : 125 Jaar Socialisme in Nederland (Amsterdam 2008). - Vossen, K.P.S.S., Vrij vissen in het Vondelpark. Kleine politieke partijen in Nederland 1918-1940 (Amsterdam 2003).